|
Yazar Sinem Sal
|
|
04 05 2009 |
|
Kasedeki beyaz leblebileri ayırdı. Masanın üstünde duran kitabın üstüne bir avucunu bile doldurmayan leblebileri bıraktı ve dağılıp düşmemeleri için birkaç saniye onları sabitlemekle uğraştı. Sesinin titrek çıkmasından korkuyordu. Eğer olur da sesi titrek çıkarsa leblebi boğazına kaçmış da öksürüyormuş gibi yapacak ve şarabından bir yudum daha alacaktı. Ama sessizliği bozan kendisi olmadı. " Kitabını okudum. Aslında ben daha çok satmasını beklerdim de hayalkırıklığına da uğradığını sanmıyorum . Biliyorsun işte..." Berra sesli bir şekilde yutkundu. Aslında bu durum sesinin titrek çıkmasından daha çok utandırdı kendisini. Bundan beş sene önce birlikteyken kitaplarından ve kendisinin sanatından hiç söz etmezlerken aradan geçen bunca zaman sanki Cem'in tüm ilgisini şekillendirmiş, bir başka hale sokmuştu. Ya da bizler böyleydik işte. Karşı koymayı seviyorduk. Bir gün bir zaman gelecek çok sevdiğiniz yeşil kazağınız size küçük geliyor olacak. Buna hiç üzülmeyeceksiniz; çünkü artık en sevdiğiniz renk mavi olmuştur. Her şey gibi o bile değişecek. Eskiden sizi ağlatan bir şarkı ... Bir gün, bir zaman gelecek radyoda duyduğunuz anda değiştirdiğiniz ilk parça olacak.
|
|
|
Yazar Sinem Sal
|
|
12 02 2009 |
|
Isırıp bir parça kopardım günden, tadı kaçmış, keyifsiz. Yutkunmadım bile… Yapmak istediğin her şey yaptıklarının altında kalıyordu. Parmağı taş altında ezilmiş bir çocuk gibi nefret ediyordu taştan. Artık korkuyordu bu yüzden. Etini korumak için etinin varlığını bilmeliydin, hepsi bu. Etinin varlığını bilmekse onu hissetmekten geçiyordu. Tırnak diplerine toplu iğneler saplayışın bundandı. Hissetmeden bilemezsin.
|
|
|
Yazar Sinem Sal
|
|
19 01 2009 |
|
“Sana minnettarım. Bana, tek başıma olsaydım asla kıramayacağım bir hayal edindirdin.” Odanın ortasında duruyoruz. Herkes ses çıkarmamaya özen gösteriyor. Kâğıtlar etrafta, dağınık sayılmaz, bazıları buruşturulmuş. Koyu yeşil perdeleri var. Aynı dergide yaklaşık üç senedir çalışıyor olmamıza rağmen ilk kez geliyordum evine. Aslında hastalandığı günden bu yana onu birkaç kez ziyaret etmek istemiştim, olmadı.
|
|
|
Yazar Sinem Sal
|
|
13 11 2008 |
|
Sol elini kaybetmişsin görür gibiyim. O zaman sağ elinle bir el çiz kendine, sağ elinle, hemen şimdi, yeni bir el çiz bileğinin bitimine. Bak göreceksin sen de inanacaksın yeniden tutacağına. İnsan nasıl oldu sanıyorsun ki...
|
|
|
Hissiz Ayaklar ve Taş Plaklar |
|
Yazar Sinem Sal
|
|
23 08 2008 |
|
Ellerimi pencerenin kenarındaki boşluğa dayadım. Camdan sızan yağmurun içeri akmasını engellemek ve cam kenarında biriktirmek amacıyla açılmış olan oyukta biriken suya parmak uçlarımı değdiriyordum. Dünyanın en büyük şehirlerinden birinde kucağında taş plaklar, sağa sola gramofon tamircisi soran bir kadın gibiydim. Tırnaklarımdaki ojelerin uç kısmı silinmiş. Yarısı vişne reçeline batırılmış ekmekler gibi duruyordu ellerim şimdi
|
|
|
|
<< İlk < Önceki 1 2 3 Sonraki > Son >>
|
| Sonuç 1 - 10 Toplam 26 |