“Doğrusu onun ölmüş olması beni mutlu ediyor.

Çünkü bu dünya ikimize yetecek kadar büyük değil.”

Halil Cibran

                Büyük ihtimalle geceydi, hatırlamıyorum. Yüzünde insanlığın bin yıllık sancısını taşıyordu. Ve ben her zamankinden daha hassas bir dengenin üstünde sırtımda on bin yıllık tahtadan sandıkla üç yüz iki yıldır yol almaya çalışıyordum. Hava yağmurluydu. Islak… Islak… Birbirimizin yüzünü göremeyecek kadar sevişiyorduk ya da çoğalmayı beceremeden bölünüyorduk birbirimizin lağım çukurlarında. Büyük ihtimalle geceydi ve günlerden perşembe olmalı. Hiçbir şeyin umurunda olmadığı kadar umurundaydı hayat. Sürekli gerçekleşmeyen hayallerinden bahseden bir zavallı gibi duruyordu karşımda. O, içten içe ağlayamadıkça, kendimi güçlü hissediyordum ve şöyle sesleniyordum:

-“Al, sırtımdaki meşe oymalı bu sandık, ve ayağımın altından kayıp giden otomobiller, yüzlerini seçemediğim seçsem de hatırlayamadığım insanlar, ceplerimden sokağa savrulan mavi ve yeşil kâğıtlar… İçinde bir ur gibi büyüyen huzursuzluğuna yakıştırdığın türlü türlü isimler onu huzursuzluk yapmaktan bir an olsun alıkoyduysa eğer ve sen başarabildiysen bir an olsun sadece kendi huzursuzluğunla yaşayabilmeyi, al diyorum.  Sandık içinde atılan bir tur bu dünya üstünde ne yazık ki kıpırtı sadece. Al diyorum. Bu “sırça fanus” olsa olsa tek kişiliktir. Öteki türlü kırılır.”

- Günlerden ve yıllardan bir beklentim kalmadı. Yaptığım tek şey günleri ve yılları beklemek.

- Güzelim, inan bana onların umurunda bile değilsin... Bırak bu işleri. ...