|
Yazar Sinem Sal
|
|
23 04 2010 |
o günler de eksildi
duvarlar, duvarlar, duvarlar
yükseliyor ve bir balık gibi ortasındayım
deniz desem, değil
rakı desem, değil
betondan daha soğuk baltalar gibi
uzandı boynuma eller
insanların elleri
hayvanların elleri
eşyaların elleri
hangi ömürden kaçıyordunuz siz böyle
bin küsür duanız vardır hepinizin
bin küsür yılınız varmış gibi
hangi incirin kabuğuydunuz
hangi çekirdeğin inciri
o günler de eksildi
duvarlar, duvarlar, duvarlar
alçalıyor ve bir çocuk gibi ortasındayım
sokak desem, değil
oda desem, değil
ve böyledir, dedi bana bir peygamber
gecenin himayesinden sıyrılan çocuk gibi
kendi yarattığı dine tapacak bir kendi bulamadığı gibi
kimselerle sevişemediği
kimselerle dövüşemediği gibi
yani, bak gözleri çivisinden ayrılmış insan
gece, düzgün edilmiş bir küfür gibi
gece, en çok ihtiyaç duyduğun
gece, duvarları kendi ellerinle ördüğün
gece, kendi yarattığın peygamber gibi
bir kişi bile mi inanmadı sana
çünkü benim bildiğim her gemi karada boğulur
neyin ağzıydım ben böyle
içimden çıkmak bilmeyen
içimden ayrılmak bilmeyen
içimden gelmeyen
içimden bir türlü gelmeyen
sözleri kim söyledi benden önce
o günler de eksildi
bir alkışın havada dağıldığı gibi
dağıldı heveslerim
bazen uykular rüya getirmez
bazen rüyalar uyku
Sinem Sal
|
|
|
Yazar Sinem Sal
|
|
23 04 2010 |
|
yalnızca benim fikrim değildi
zaman zaman başkaları da söylüyor
bir iğne ki bir arının kıçına girdiğinden utanıyor
bir düşünce ki aklına gelse yanakların kızarıyor
yalnızca benim fikrim değildi
başınızdan dökülen yaldız olamaz
başka bir isim altında yoklamış sizi:
toz
bir kapı aralığına da sığar her şey
mesela çocukken, sevişen anne baba
mesela açıldığında yüze vuran yığınla toz
mesela daha erken girilmesi şart olan oda
iki parmağım arasında sıktım inciri
şehvet, bal, kurt
iki parmak arasına da sığar her şey
mesela o çok sevdiğin nikotin
mesela kenevir tarlaları
mesela kalemin
sıktım yüzünü insanın, parça ve parça:
köz
aklım kendini içimdeki suya bıraktı
oltalar! saldırın!
oltalar! yakalayın!
yalnızca benim fikrim değildi
öpüşmeyi yasaklamak için
boğazlarından kesmek insanları
ve ben dahil kimse bilmiyordu
hayat
tam suratının ortasına indireceğin tokatı
bileğinden kesen balta gibi
eğildim de baktım tadına kendimin:
haz
buoyunlarınhiçbirininadıyalnızlıkolamaz Sinem Sal
|
|
|
Yazar Sinem Sal
|
|
13 06 2009 |
Belki teninin altında
o, ağzı hiç susmayan aynalar
kırılmaktan vazgeçtiği anda
sen de dokunabilecektin kendine
iklimine uygun bir mevsimin geçişi gibi
uğurlayacak ve karşılayacaktın bir ötekini
an dediğin, di'li geçtiğinde
anı olacaktı artık
ki bir bezginlik uzanır senin, bir ikindi vakti
istiareye yatmış dilinde
oysa terin, serin bir imzasıdır bedeninin
ki sıksak boşalmıyor, bir meyvenin suyu
bile çekirdeğine hapsetmiş özünü
kırsan parçalanacak
bekletsen kuruyacak diye
vazgeçiyorsun
evet, dün ve bugün yaptığın gibi
evet, yarın ve ondan sonraki gün de olacağı gibi
kök vereceksin toprağa
kök verecek ve tek başına yükseleceksin
göğün mavi olmaktan usandığı katına çıkacaksın
taşıyacaksın meyvenin birini
dalının güçlü ucuyla en yükseğe
evet, kimsenin göremediği yerler gibi
evet, dağ ve pusun arkasında kalan yerler gibi
bir yere geleceksin
kökünden uzak düştüğünden midir
nedir , kimsenin olmadığı o yerde
o çok sakındığın meyveyi
çürütmeyi bekleyeceksin
an, anı olduğunda değişmez takvimi
Sinem Sal
|
|
|
Yazar Sinem Sal
|
|
14 04 2009 |
|
Sesler, yüzler ve ayaklardan geçiyorum
Yanına gelirken ve getirirken sancılarımı karnımda
Heyecanla açılacak kapılar bekliyor insan
Yolların üstündeyken
Baharat kokan sokaklardan geçiyorum
Tenimde zamansız açmış bir sarmaşık
Boynuma ve boğazıma dolana dolana
Soğuktan korur sanıp koparıp atmıyorum
Oysa insanlar,
etrafta bulanık akan kalabalıktan artanlar
Seni zamansız buduyorlar kollarından
Bundan hiç açılmıyorsun bana
Bense
Bir yaprağın su sıkıntısında boğuluyorum
Hani diyorum birkaç adım daha gitsem
Çöl, kahvenin renginden usansa da
Bir yerde terk etse iklimini
Ben boynumda sarmaşıklarla koşturmasam
Hani hiçbir şeyi değiştirmeden
Olduğu ve kaldığı gibi bırakabilsem
Kendine göre bir kıyı arıyorsun,
bilmiyorsun:
Gemiler karaya sadece
dinlenmek için yanaşır
Şimdi aradan yıllar geçmiştir
Sis ve pus içinde
Olsa olsa buzdur ellerimden kayan
Buz ki ya kırılır ya erir
eksik bir anı dokunur yanağımın boşluğuna
ne yapsam ve ne etsem
anımsayamam...
-Dilerim dokunmuştur küskünlüğün
Unuttuğun zamanlara Küskünlük közdür, eritir
Suskunluksa körüktür
Üflesen bir dua, bir de yangın kalır
Geriye
Ben olmasam kim, ne için ve niye
anlatsın ki seni
boynumda sarmaşık dalları büyüten kökü, dün gece
kestim!
Sinem Sal
|
|
|
Yazar Sinem Sal
|
|
07 04 2009 |
|
Bana verdiğiniz süngüyü sırık yaptım atladım gökkuşağından. Aşağıdan bakınca yedi renkmiş. Ben binlercesine daldım. Görmediniz. hayat tam ortasından bölüyor her şeyi
ufuk çizgisi süngüdür
ben bundan bölüşmeyi anladım
siz yaralamayı evreni
oysa
yara dediğin tazelenmesidir tenin
ama senin kalbinde bir kafes
salmıyorsun som reçel akıtacak ruhunu dışarı
ama senin beden kovuğuna
hiçbir kuş yuva yapmıyor diye
atmıyorsun örümcek ağlarını
bir kuşun havalanması için
iki kanadı birbirine değmemeli
siz bundan ayrılığı anladınız
ben uçabilmeyi Sinem Sal
|
|
|
|
<< İlk < Önceki 1 2 3 Sonraki > Son >>
|
| Sonuç 21 - 29 Toplam 29 |