Her şey yavaş yavaş çürüyor kendi içinde. Kopan dalının acısını kökünde hissedebiliyor dev gibi ağaçlar.

Elmalar dişlendiğinde değil de nokta kadar kurt tarafından delindiğinde acıyor.

Demir paslanıyor yerinde.Ufalanıyor dağ gibi kayalar.Küçük bir çocuğun tekmesiyle fırlatılıyor karşı kaldırıma.

Her şey herkes çürüyor kendi içinde.Önce aldığınız kitaplar sararıyor.Sonra en sevdiğiniz yazarların adı geçmiş antolojilere gömülüyor.

Tanrı'nın tükürük yarışında altıncı sırada kalmış dünya.Tapındığımız aydınlık,tapındığımız karanlık fobisi taşır sarı yerlerinde.Üstelik o da çürütüyor alacası koyu renklerimizi,üstümüzde.

Bir çürük sarı lekesi kalacak tüm şaşaalı yaşamlardan geriye.Hayat tanıdığım en büyük sosyalistti.Sonu bir bitiyor insanlığın.

Devriminin irtica olması beklenen yaşamlar sürüyoruz.Ama şimdiye dek kimse,hem de hiç kimse,başaramadı yıkmayı bu politikayı.

İnsanlar doğar,büyür ve çürür.

Sinem Sal