sinem sal :: kişisel sin

Asma katı olmalıydı her insanın. Kendisinin üstünde, gören gözlerinin biraz daha yukarısında, zaman zaman çıkıp öte yerleri görebileceği beyninizin ve ruhunuzun üstüne sağlamca oturtulmuş bir asma kat. Hani öyle ki kendinizi içinizden değil de tepenizden görmeliydiniz. Böyle böyle görecekti insan kendi yerini, devleştirdiklerinin gözlerinden.

İki göz kırpmasının arasında gördüklerimize inanıyorduk önce. Aceleyle çekilmiş bir fotoğraf gibi kalıyordu dünya, gözlerinde. Oysa en önemli hareketleri belki de o kirpiklerinizin öpüştüğü anda kaçırıyordunuz.

Önce hevesiniz kaçıyordu. İçinizdeki sıkıntının elleri ve kolları vardı sanki ve deviriyordu her ne varsa etrafında. "İnsanlar" ve "şeyler" arasında kayboluyordunuz aslında. Tasarruf etmeniz öğretiliyordu size. Gerçeklere yatırım yapmayı zorunlu kılan hayat şartları içinde ilerliyordunuz. Hani ceplerinizde ne var ne yok diye bile bakmıyordunuz artık.

Biz, kendini tüm genellemeler içinde istisna zanneden varlıklardık. Herkes kendini biraz anlaşılmaz, biraz farklı , biraz çözülmez ve biraz da yalnız hissediyordu. Zaman geçtikçe mürekkep balığı gibi yaşamayı öğreniyorduk. Üstümüze saldırmaya gelenlere karşı salgıladığımız o koyu renkli salgı koruyordu bizi. Farklarımızı kapatıyorduk böylelikle.

Hepimiz bir resim yapıp ona bakıyorduk. Ne yazık ki çocukluğumuza indiğimizde bile şu anımızı en çok etkileyen olaylar bizi hep en çok mutsuz etmiş olan olaylardı. Yaptığımız sanata nasıl da işliyordu o günlerin sızısı.

Ve üstünden zaman geçecekti bu günlerin. Birileri çıkıp yarattığınız eserleri tahlil edecekti. Kişiliğinize dair tahminlerde bulunacaktı sizi hiç tanımayan insanlar. Kimse, ama kimse bilmeyecekti siz hep size çığlık attıran ve içinize gömülü bir taş gibi çöreklenen günleri yansıtmıştınız eserlerinize. Çünkü mutlu olduğunuz günlerde bunu öylesine yoğun yaşıyordunuz ki o andan başka bir şeye odaklanmaya ne vaktiniz oluyordu ne de isteğiniz.

Kırgınlığınızdan dolayı hep başkalarını suçladınız. Daha sert olmayı başarmak için uğraşmak zor mu geldi size?

Yüzünü asma! dedi bilirkişi. Yüzünü asma! Kendini nefessiz bırakmak, kendini öldürmekten başka hiçbir işe yaramaz.

Yüzünü asma!