sinem sal :: kişisel sin

her ölüm uzundur insanın kendi ömründen

anne, benim ellerime göre eldivenler örmeyi bırakmalısın önce
bir baksana şu hale; ne eskiden olduğu ve kaldığı gibi
durmadan büyüyor , hiç ama hiç durmadan büyüyor her şey
diye daralıyor içinde nefes aldığımız oda
şu akvaryumdaki balık daha şanslı denizdekine göre
diye oltalarla saldırsınlar mı şimdi üstüne
peki, kabul ediyorum hepsi ve her şey, yani bu tarafta
daha kırılgan ve ince
ama sen yaralarımı yalamayı bırakmalısın önce

çünkü
zaten ben...
bir sevişirken bir de
birini uğurlarken düşürdüm elimdekileri

birileri şehri emziriyor gecenin ortasında
inan ki çıldırmak üzereyim bu sesleri bir tek ben
yani sadece ben , evet bu odada yalnızca ben
duyuyorum şimdi; senin yüzünden
soğuk terler boşalıyor; saçlarımdan
tutasım var tutup iki sokağı birbirine bağlayasım

Stuart Staples çalıyor
Stuart Staples çalıyor ve şehri emziriyor
iki sokağı birbirine bağlıyor
bir nehir denize dökülüyor ;ne sanıyorsun sen
kavuşmak mı bu, özgürlük mü , büyümek mi
olsa olsa nehrin intiharı , bak kimse bir dua bile etmedi

koca bir yangından kaçar gibi kaçıyor su
söndürürmüş dilerse söndürmezmiş
kimin umrunda bu , benim değil
ne fark etmiş şimdi şaraptaki üzüm günahkâr
tabaktaki çoktan yutulmuş

bak, yine gelmiyor bi düşüreceğim bir fotoğrafı
ellerimden , evet bu bir vedadır


çünkü
zaten ben...
iki kelimeyi bir yaraya getiremiyorum
iki kelimeyi sadece bir yaraya
iki kelimeyi bir tek bir yaraya getiremiyorum:
baba

Sinem Sal
r türlü konu sana
gelemiyor çünkü dudaklarım çatladı
ellerim titriyor
çünkü az sonra