yalnız dirseklerimi dayadım ben balkon demirlerine

hepinizin içinden pas şiddetinde sular akıyordu

bırakalım biz bunları bir kenara

bakın benim avuçlarıma tam dört şehir sığabiliyor

diyemeden bavulunuz derlendi arkamdaki odada

kemiklerimin arasına bal döken bir kütük kadar

şüphesiz bu, en fazla ete geçen kıymıklar kadar acır

umrumda bile olmaz üstelik içimdeki yollarda

bırakalım patlarsa patlasın bir kent

in ortasına düşerse düşsün alev gibi nüshası yüzümün

gece katranına ışık katar yangınlar

ve ben sırf bu yüzden susabilirim

duvar diplerinde sevişirken yakalanmış çocuklar

üstlerine işemiş ve artık zakkum kokmuyorlar

bunun adı boşalmak olamaz inan bana

kimse kimsenin tenine ıhlamur sürtmüyor

diyemeden perdeniz çekildi karşımdaki pencerede

yalnız ellerimle kapattım gözlerimi

parmak aralarım aldığım ibretin siperine sergidir

dün gece hepinizi yeniden gördüm de bildim

bırakalım biz bunları bir kenara

artık sevişirken herkes iki kişi

geç kaldınız beyler dirseklerimi çoktan çektim

balkon demirlerinden

Sinem Sal