sinem sal :: kişisel sin

Sesler, yüzler ve ayaklardan geçiyorum
Yanına gelirken ve getirirken sancılarımı karnımda
Heyecanla açılacak kapılar bekliyor insan
Yolların üstündeyken

Baharat kokan sokaklardan geçiyorum
Tenimde zamansız açmış bir sarmaşık
Boynuma ve boğazıma dolana dolana
Soğuktan korur sanıp koparıp atmıyorum
Oysa insanlar,
etrafta bulanık akan kalabalıktan artanlar
Seni zamansız buduyorlar kollarından
Bundan hiç açılmıyorsun bana

Bense
Bir yaprağın su sıkıntısında boğuluyorum
Hani diyorum birkaç adım daha gitsem
Çöl, kahvenin renginden usansa da
Bir yerde terk etse iklimini
Ben boynumda sarmaşıklarla koşturmasam
Hani hiçbir şeyi değiştirmeden
Olduğu ve kaldığı gibi bırakabilsem

                                                                  Kendine göre bir kıyı arıyorsun,
                                                                  bilmiyorsun:
                                                                 Gemiler karaya sadece
                                                                 dinlenmek için yanaşır

Şimdi aradan yıllar geçmiştir
Sis ve pus içinde
Olsa olsa buzdur ellerimden kayan
Buz ki ya kırılır ya erir
eksik bir anı dokunur yanağımın boşluğuna
ne yapsam ve ne etsem
anımsayamam...
                                                             -Dilerim dokunmuştur küskünlüğün
                                                              Unuttuğun zamanlara                                                               

                                                             Küskünlük közdür, eritir
                                                             Suskunluksa körüktür
                                                             Üflesen bir dua, bir de yangın kalır
                                                             Geriye

Ben olmasam kim, ne için ve niye
anlatsın ki seni
boynumda sarmaşık dalları büyüten kökü, dün gece
kestim!

Sinem Sal