Yürürken açılıp kapanan bir makas gibiyiz

Kesip parçalıyoruz geçtiğimiz yerleri

Altımızda balık pulları

yok

Kimse tutmuyor ellerimizi

Kimse ağlamıyor bize

Pas oluruz, lanetleniriz

Yaşmaklarının altında türlü şehvet var bu kadınların

Seslerden geçiyoruz, hiçbiri tanıdık değil

hiçbir sığıntı buraya kaçmaz

Yok bir taş, atılınca arkasından boşluk bırakacak

Yok bir iklim, içimizde büyüyen nara konaklık edecek

Yok bir insan, zihnimizde kuduran sancıyı boğazlayacak

Bana bir dilden söz et

Gelmesin dönüp dolaşıp kendisine

Yok

Yok böyle de olmayacak

Bir gün hepimiz buradan uzaklaşan vapurlara

El sallayacağız

Nerede unuttuk o öğle uykusunu

Yok, ya onlara benzeyeceğiz

Ya çıldıracağız

Nedir bu çukur içimizde

Düştükçe büyür

Büyüdükçe düşeriz

Sarmaya yaranız

Gitmeye yeriniz

Görmeye vaktiniz

Yok!

Sinem Sal