sinem sal :: kişisel sin

Ve eğilip öptüm
dünyanın kösnül dudaklarını.
Onlar ki iki kıta arasına şehvet suları düşürmüş
karaya çalan taşlardı.

Anne karnına fazla alıştığından olsa kendisini tahta kokulu, içine önceden gazete serilip üstüne çamaşır dizilen bir çekmeceye kapattı.Ben ki gazeteleri iki sebeple hiç sevmemiştim.En kötü,en acı haberi en büyük harflerle yazarlardı.Bir de ne zaman biri ölse üstünü gazeteyle örterlerdi.Güvenlik şeridinin dış kısmında hıçkıran aile çocuklarına baktığında gazeteyi görürdü.Oysa bir ölü...Bir canlıdan daha zararsız değil midir?O halde niçin korkarız mezarlığa yakın olan evlerde?Örneğin, hiç küçük bir çocuğa tecavüz eden bir ölü duymadım ben, hırsızlık yapan bir ölü de, ya da pürumut yükleyip sonra da o kişiden testereyle kangren olan kalbini kesen bir ölüde görmedim.Üstelik ölüler,onlar yalan da söylemiyorlar.

İnsan sürekli keşif peşinde bir varlık.Her gün kullandığım ve şekerin kahvemin içinde seyrelmesini çabuklaştıran çay kaşığını(ki niye kahve karıştırdığım kaşığın adı çay kaşığı bilmem) kimin bulduğunu bilmiyorum örneğin.Ama bugün birileri kızıl gezegende hayat var diye bir keşifte bulunsa dünya tarihine geçen bir mevzu olur elbette.Fakat bunu kanıtlasak neler kazanmış olacaktık?Belki dünyanın hapishanesi veya mezarlığı olarak kullanabilirdik o gezegeni de kim bilir.Ama bildiğim şey çay kaşığımın her zaman daha çok işe yaradığı. Gizin varsa önemli bir şey bilinirsin.

Her seferinde çözmek için ruhumuzu hırpaladığımız bedenlerin sonuda böyledir.Gizi çözmeye çalıştığınız zamanlar sona erdiğinde iki şey öğrenirsiniz: birincisi , zaman önemlidir ve gereksiz insanlara, gereksiz işlere ayrılmamalıdır. İkincisi, ne kadar zamanınızın kaldığı artık sizi korkunç derece ilgilendiriyor.

Ve ilkokulda arkadaşının doğum gününe giderken aldığı hediyeyi diğer arkadaşlarının yanında vermeye utanan çocuklar gibi büyütüyoruz aşkımızı, sevgimizi.Eğer paketin parlaksa ve kırmızıysa hediyenin önemi yoktur.Bu yüzden en ufak sevgilerimizi bile büyük kutular içinde saklarız, öyle renklendiririz , şekillendiririz ki biz bile inanırız zamanla içindeki hediyenin büyüklüğüne.

Bir paket aldım geçenlerde.Büyük, parlak , kırmızı ve sağa sola sallayınca çizgileri yer değiştiren bir paket. İçini uzun süre açmadım ve bekledim.Kutunun içini kendi hayallerimde şekillendirdiğim objelerle doldururken zamanımını harcıyordum yine, farkında değildim.

"Açsana artık"

Yeşilli ve sarılı , ince, dişleri kırılmış bir tarak...

Benimse dalgalı saçlarım vardı tarayamazdım bile.Bir rafa kaldırdım sonra tarağı,(t)aramayanı.
Uzun zaman hayal kurmak içeriğini bilmediğimiz olaylara böyle bağlıyordu bizi işte.Oysa ben şimdi çöp kutusunda orasından burasından yırtılarak top halinde bir gece önceki yemeklerin üstünde duran kırmızı renkli paketi daha çok sevmiştim.

Çocuklar büyüdüğü vakit anneler ve babalar ölürdü.Benim hiç çocuğum olmadı, olmaz da sanırım. Bende arkdaşlarımın çocukları büyüdüğü vakit öleceğim o yüzden.Yoksa giderek daralıyor dünya, yer açmak için zorunlu fedakarlık yapıyoruz doğacak olanlara.
Erken büyüyen insanlar belki de bu yüzden henüz 25 yaşındayken yaşlanabilirdi.

Dünyanın kösnül dudakları
Ellerimi öpmeye başladı.

"Herkese bağışlanan güzellik var.Onlara iyi bak." dedi.

Şimdi oturmuş ellerime iyi bakıyorum.Ne kadar vakit var bilmem kendimden milyonlarca kopya üretilmiş varlıklar arasında yaşadığım gezegende.Bildiğim şey ellerime iyi bakmak, çünkü ben öldüğüm zaman bir başka gezegende yaşıyor olacağım.Burda savaşmayı, sevişmeyi, ağlamayı, kahkaha atmayı ve çalışmayı öğrettiler bana, orada uyuyacağım, hoş bir rüya içinde.

Ellerime yazmayı öğrettim.Onlar emirlerimin hepsine uyan kurşun asker gibi, vuruyorlar kelimeleri beyaz kağıda kan sıçratmadan.

Hepimiz biz öldükten sonra okunacak biyografimizi hazırlıyoruz.Bundandır kimsenin kimseyi suçlamaya hakkı olmayışı.

Sinem Sal