İnsan beyninden ve benliğinden ayrı düşebiliyordu kimi zaman.(Ya da ayrı düşürebiliyordu kendisini.)Aklının sokaklarından çıkamazken ,başka adamlara, başka kadınlara, uzak şehirlere bağlanmakta bundan geliyordu sanırım. Sevdiği adamlar,dinlediği müzisyenler, ait olduğu yerler ve tatmak istediği yemeklerin satıldığı sokak arası meyhaneleri uzakta olan kadınlardandım. (Çünkü yakınımda olsalar her birine takılır,düşer ,yaralanırdım.)

Ben...Yazar yazamaz.

Kaleminizi kaybettiğiniz oldu mu hiç sizin? Benim oldu. Hiçbir şeyi kelmedemedim o sıralar. Kağıdım bakire kalmak istedi. Dokunamadım.Yazma yeteneğimin beceriksizliğinin tuttuğu anlar... Tüm vahşi hayvanların etrafımda olduğu zamanlar...İnatla patlamayan bir silahın ucu gibi,her tetik sesi yalnız beni korkuturdu.

Düş kurusu gibi kalıyor kitap tasarımları beynimin kıvrımlı yerlerinde. Herkesin ,kendine bile itiraf etmek istemediği,hayalleri gibi... Gün geçtikçe eritiyoruz yeteneklerimizi ve fitili çekilmiş ömrümüzü. Üstelik ruhumuzda dahil erimeye. Eriyen mum olsa da asıl yananın ip olduğunu fark etmiyoruz çoğu zaman. Mumun eridiği tabakta kalan ,evet o pis kokulu ve yapışkan sıvı,temsil ediyor satış ve yanış öncesi halinizi.

Ben...Hep o sade , uzun ve beyaz mumlardan olmak istedim.(Kilise mumları değil kast ettiğim.Kendimi hiçbir dine bağlamadım,hiçbir maddeye bağlanmadığım gibi.) Ödünç alınan bir beyaz mum, suni kokulu ve renkli , kalın mumlardan daha samimi geldi bana hep. Seyyah beyaz bir mum... Tabakta kalan ismimde biraz is olacaktı. Yandığıma delalet.

Yaz ortasında kışlangıçlar kovaladım. Evlendim. Ana rahmine bıçaklar yerleştirdim. Hiç anne olmadım bu yüzden. Kadınlar da sevdim ,adamları sevdiğim gibi.(Ruhun cinsiyeti yoktu.)Hayatta hiçbir şey bir gece yarısı doğurduğum kelimeleri öteki günün sabahına evlatlık vermek kadar haz vermedi bana.

Bir rüzgar esiyor gece yarısı açtığım pencerede. Koku yok! Aşk yok! Burada hiçbir şey yok! Gülüşüm dudaklarımı öpüyor. Bir tek ellerimi bırakıyorum, sesimi organ mafyasına satarken.Olur da belki bir gün yine ,yeniden yazarlar diye.

Geride bir şey bırakmaya çalıştım .Bir isim, bir yazı,bir söz....Peki en geride kim kalacaktı ki? Hep birine yazdım. Ona biriktirdim hüzün ve aciz kokan yanlarımı.Biri-kim?

İçimde tüm itaatkarliğiyle(!) hayata yalanan bir köpek ağlıyor. Bedeni satılmış kadınlardan kaçan zincirli ve masum (!) dişiler gibi. Isıracak olmasa da hayat her seferinde kaçıyor ondan.(Evet, adı çıkmış bir kere.)

Uçurumun dibine kadar vuracaktı bedenim. Üşendim kurtarmaya. Oturup yazdım kendi intiharımı.

Hem karanlığa küfretti hem de bir mumun fitiline ateş verdi babam. Bizler ana rahminden düştüğümüz günden beri yalnızdık oysa.
Öyle güzel oynamıştım ki yazar oyununu,kendim bile inanmıştım gerçekten yazdığıma.

Deniz dibine salınmış
Kırmızı yüzlü solucandık mavide.
Bir balık bir mavide salınmış.
Yerken kendinden küçük lokmayı,
Av olmuş olta ucu adamlara,tutulmuş.
Hepimiz yemiyiz bir büyüğünün.
Deniz bile dünya tarafından yutulmuş.
Dünya...
İnsan hücrelerinden oluşmuş,
Tekli,çiftli,
Beyniymiş uzay boşluğunun.

Ölümü gerçekleşti.
Yaşıyoruz makineye bağlı.

Sinem Sal