- Sendeki can sıkıntısı besbelli.

- Ne iyi. Bu bir yaşama belirtisi.

(Şimdi her şeyi bırak ve şu parçayı aç: http://fizy.com/s/1nbpf0. Sonra ahşap ve yeşil perdelerin olduğu o odaya geri dön. İki kişi var. Karşılıklı. Biri uzun saçlı kızıl bir kadın, üstünde koyu yeşil bir elbise. Öteki siyah saçları beyaz yüzünün yarısını kapatan adam. Kahverengi bir gömlek giyiyor. Kadife, bordo koltukların üstüne oturmuşlar. Kadının zayıf ve kemikli ellerinde soğumuş bir fincan kahve. Aylardan eylül. Sene gerilerde değil. Sene 2010, dünya tarihi ile.)

Bugün 7 Ağustos. Sene 2010.

Ne çok benziyoruz eriyen mumlara, yanarken eriyen, erirken yanan mumlara, hepsi olurken damla damla ağlayan ve küçülen mumlara. Ama bunların tümü mumun var olma biçimi değildir de nedir? Hangi gezegenden istersen, buradan yazıyorum bunu sana.

Eğer bir sesim olsaydı, inan ki şuydu:

 http://www.youtube.com/watch?v=ijQOyQkfTpg

Sen, bunları ben yazmadan çok önce okumuştun, biliyorum. Elimde tuttuğum kitapta şöyle diyor:

"göğün altındayız ve birlikte, unutma!

göğün altında ve birlikte, unutma!"t.k.

Taşın sıkıntısını biliyorum oysa. Taşın sıkıntısı kendi isteğiyle hareket edememesinde. Yer değiştirmesi için bir elin gelip onu fırlatması gerektiğini biliyor. Üstelik kalmak istemesi de kendisine bağlı değil. Sanırım daha fazlası değildik. Hepimiz bir başkasının bahçesinde taş… Sana gelince durdukça daha fazla yer kaplaman büyümenden değil. Bahçe daralıyor. Bahçe daralıyor. Bunu çok önceden bilmeliydin. Taşlar büyümez, olsa olsa parçalanır. Ben bundan çoğalmayı anladım, siz dağılmayı.

Ve eğilip şöyle diyordu bana kayboluşunun esrarını arıyorum insanlığın, varoluşu kimse engelleyemeyecek. Herkes bana uyurken gördüğü rüyalardan söz ediyordu. Uyandıklarında rüya olduğunu anladıkları şeyleri yorumlamamı istiyordu. Bir gerçekliğe daha uyanış vardı belki. İki kişiden fazla değildik kendi içimizde. Tam iki kişi. Biri orada geceleri uyuyan, öteki burada gündüzleri uyuyan.