Sıkıntılı rüzgarlar geçiyor sokaklarından

Bir adam sırtındaki söküğü dikiyor

günahları ki

eğreti bir yara kabuğu gibi dizinde

ha düştü ha düşüyor

 

sedef kaplamalı hüznü var dilinin

ne zaman ki konuşmaya kalksan

sevgiden ve aşktan yana

söyleyecek her neyin varsa

toz olup uçuyor, tutamıyorum

 

içimde unutulmuş bir makas

durmadan ayırıyor ruhumla tenimi

 

gitsen gitsen iki adım ötesi

buruşmuş bir mendil gibi

kenarından yanmış bir kağıt

ipi kaçmış yeşil bir kazak ve

daha fazlası değil göreceklerin

sürse sürse üç vakitliktir ömrün

 

hiçbir kimseyi hiçbir yere uğurlamamışsındır

sana olsa olsa kül yakışır

içimden dört nala atlar geçiyor, kül saçları

tarıyorsun

 

bir ağacın birbirine uzak iki dalı gibiyiz seninle

kendim ve kendim

sırtımı bana döndüm de gördüm

arkamda bıraktığım her yer

arkamda yığılmış meğer

 

sebebi ne şimdi bilmiyorum

nefsim mi engel

nefesim mi

 

iki adımlık dünyada atlar koşuyor

 

ah kendimle aramda bir tütün

hiç durmadan iç çekiyor